obrazy 8

Konwencjonalna rzeczywistość pozorna. Cooshay-pustelnik i lekkie śniadanie przed wejściem w śunjatę.
Do tego dużo witaminy C przeciw ezoterycznym egzaltacjom. Siarczan cynku na agresywne halucynacje. Skondensowany olej z kolendry przeciw zakłamanym wglądom i fałszywym ścieżkom. Elektrolity na choroby psychiczne. (2020)
shunyata
Budda znajdujący się w śunjacie, idąc ul. Abramowskiego w Łodzi widzi mężczyznę, który maltretuje i zabija dziecko. Budda nie zatrzymując się przechodzi obok i odchodzi. (2020)
shunyata
Cooshay-pustelnik znajdując się w śunjacie spotyka Buddę. Razem rozpadają się w pustkę. Dla każdego z nich jest to ta sama pustka. (2020)
shunyata
Dla umysłu przebywającego w śunjacie, w rzeczywistości absolutnej, krzesło widoczne jest bez właściwości – przedmiot sam w sobie. Ani krzesło, ani drewniane, ani brązowe, ani do siedzenia. Chociaż w tym samym momencie, w rzeczywistości konwencjonalnej, istnieje jako złudzenie - drewniane, brązowe krzesło służące do siedzenia. (2020)
Żółty autobus - ostateczny przejaw Sztuki w śunjacie.

Czy w śunjacie istnieje ostateczny akt Sztuki? Jeśli Sztuka jest po to, aby zadawać pytania i poszukiwać odpowiedzi, to w śunjacie istnieje w formie ekstremalnej i ostatecznej. Odpowiedź na pytanie, jaka jest prawdziwa natura świata w śunjacie otrzymuje nowy wydźwięk. Świat nie jest taki jakim go widzimy, jakim go odbieramy powszechnie. Jest czymś zupełnie innym. Eksploracja tej innej rzeczywistości w kontekście Sztuki jest ostatecznym działaniem artystycznym. Sztuka jest przemianą doświadczenia w komunikat. Komunikat o prawdziwej naturze zjawisk jest najwyższym przejawem Sztuki. Impresjoniści formułowali komunikaty o kolorze i świetle, kubiści o kolorze i bryle, John Cage o granicach muzyki, Rudolf Schwarzkogler czy konceptualiści o granicach Sztuki. W śunjacie komunikatów, które można byłoby tworzyć jest wiele. Komunikat o braku koloru i braku formy w kolorze i w formie. Komunikat o niejednoznacznym postulacie absolutu w kontekście braku formy w Pustce. Komunikat o specyficznie przejawiającym się continuum opisywanym konwencjonalnie jako brak czasu. Komunikat o granicach percepcji i granicach Sztuki. Śunjata, jako doświadczanie końca percepcji, jest rzeczywistością dostępną człowiekowi. Opisywalną i poznawalną. Dalej jest już tylko abstrakcyjna dla ludzi, choć prawdziwie istniejąca, rzeczywistość noumenów. Niedostępna, nawet niewyobrażalna. Zatem to w śunjacie zawiera się końcowy, ostateczny przejaw Sztuki. (2020)
shunyata
Czerwony but - noumen widziany z perspektywy śunjaty.

Rzeczywistość konwencjonalna zawiera się w rzeczywistości śunjaty; rzeczywistość śunjaty zawiera się w rzeczywistości noumenii (rzeczywistość noumenów); rzeczywistość noumenii zawiera się w rzeczywistości konwencjonalnej. Z perspektywy umysłu wszystkie rzeczywistości wzajemnie zawierają się i przenikają. Poza umysłem, w rzeczywistości noumenii – śunjata i rzeczywistość konwencjonalna nie istnieją jako rzeczywistości. Istnieją jako noumeny. (2021)
shunyata
Żółty but

Zauważyłem, że cokolwiek pojawia się w Pustce, nie jest jeszcze noumenem. To dopiero fenomen bez formy – nadałem mu nazwę informen (łac. informe; pozbawiony cech, formy). Tak więc występujące w Pustce „zjawiska bez formy” to informeny. Jednak inaczej niż chcieliby buddyści, informen nie jest noumenem („rzeczą samą w sobie”) gdyż jest doświadczany przez umysł, nie jest również fenomenem (zjawiskiem) gdyż dla umysłu pozbawiony jest cech własnych. Nawiązując do I. Kanta, zarówno fenomen jak i informen przejawiają cząstkowe właściwości noumenu. Dla mnie zaskakującym okazało się, że to fenomen jednak zawiera więcej właściwości noumenu niż informen. Dokładnie jest tak - w odniesieniu do noumenu informen w Pustce jest zubożonym fenomenem z rzeczywistości konwencjonalnej. (2021)
shunyata
Umysł znajdujący się w śunjacie widzi i zapamiętuje informeny (zjawiska pozbawione dualności widoczne w śunjacie). Umysł nie doświadcza rzeczy samej w sobie (noumenu) w całości. Doświadcza tylko tę jego część, która jest dostępna postrzeganiu. (2021)
W umyśle znajdującym się w śunjacie nie ma obserwatora, jedyne co pojawia się to rzeczywistość zewnętrzna. Jest tylko to co na zewnątrz (chmury na niebie, drzewa, przejeżdżające samochody, trawa, idący ludzie – wszystko co znajduje się w polu widzenia), wewnątrz nie ma nikogo. To czym naprawdę jesteśmy to nieobecność właśnie. Nieobecność. Na pytanie kim jestem, odpowiedź jest bardzo prosta – tym co jest na zewnątrz. (2021)
shunyata
shunyata 23
Mięso z kością w śunjacie jest mocno osadzone, nie wyrywa się w przyszłość ani nie wlecze w przeszłości. Mięso z kością porusza się bez jakiegokolwiek celu. I bez jakiegokolwiek powodu. W polu widzenia przemieszcza się bez jakiegokolwiek sensu. Po prostu jest. Nie posiada myśli. Nie posiada uczuć. Podobne do innych w mocno zaznaczonej bezcelowości. W przestrzeni, która jest nieruchoma. W czasie, który jest nieruchomy. Bez charakteru. Bez płci. Bez imienia. (2021)
Próba znalezienia Decydenta w umyśle znajdującym się w śunjacie.

Kim jest Decydent w umyśle znajdującym się w śunjacie? Śunjata jest innym jakościowo stanem nieobecności Ja. W stanie tym, w podświadomości nadal toczy się wiele procesów psychicznych. Który z tych procesów odpowiada za podjęcie decyzji o opuszczeniu śunjaty? Czy wyjście umysłu z śunjaty dzieje się bez przyczyny, samo z siebie? Śunjata jako wymuszony stan umysłu jest stanem niestabilnym. Czas trwania śunjaty jest różny. Może to być pięć minut, jak i wiele godzin. Czas trwania zależy między innymi od sprawności umysłu. Zaawansowani buddyści mogą przebywać w śunjacie bardzo długo. Ale śunjata zawsze kiedyś się kończy. Umysł ma tendencję powracania do stanu obecności wszystkich swoich struktur, w tym obecności Ja. Czyli do swojej pełnej integralności. Wyjście z śunjaty jest dla umysłu powrotem do „normalności”. Doświadczający, aby podtrzymać śunjatę, podtrzymuje brak percepcji, podtrzymuje stan bezmyślności. (Utrzymywanie stanu bezmyślności nie jest tożsame z doświadczaniem śunjaty. Można znajdować się w stanie bezmyślności i nie doświadczać śunjaty.) Jednak od pewnego momentu podtrzymywanie to staje się bezskuteczne i umysł inicjuje opuszczanie śunjaty. Nie dzieje się to nagle. Umysł zaczyna doświadczać naprzemiennie (powracające fale) rzeczywistość śunjaty i rzeczywistość konwencjonalną. Aż w końcu śunjata zostaje całkowicie wyparta i umysł doświadcza już tylko rzeczywistości konwencjonalnej. Wydaje się, że skoro umysł samoczynnie dąży do integralności, to nie ma nikogo, kto decyduje o wyjściu z śunjaty. Chyba jednak nie jest tak do końca. Jednak jest jeszcze coś, w całkowicie pustym umyśle, głęboko, na krańcach doświadczania. Trudno nawet nazwać to coś. Jest to subtelne drgnięcie synapsy, drobina intencji, neuronalna nanocząsteczka. Decydent. Pozostałość sprawcza na tyle decyzyjna, że potrafi wygenerować impuls wyjścia z śunjaty. Kim lub czym jest ten Decydent?
(2021)
Shunyata


shunyata
Świat wygląda inaczej gdy ktoś go obserwuje, i inaczej gdy nikt na niego nie patrzy. Kuszej-pustelnik w awangardzie. Transbuddysta. W antyantropocentrycznej awangardzie. W awangardzie nowego paradygmatu. Paradygmatu rzeczywistości nieludzkiej, transantropocentrycznej. Awangardzie śunjaty, nowego świata. Wolnego świata. Wolnego od dualizmów. Wolnego od człowieczeństwa. (2020)