obrazy 13
shunyata
Autoportret na lustrze, na tle dualizmów nie posiadających lustrzanego odbicia (dualizmy zaznaczone zostały kolorem czerwonym). Kim jestem? W Śunjacie nie jestem obserwatorem, bo nie ma nikogo kto mógłby obserwować. Nie jestem odbiorcą bodźców zmysłowych, gdyż nie ma nikogo, kto mógłby odbierać bodźce zmysłowe. Nie jestem nawet niezaangażowanym, nieuczestniczącym, nieodczuwającym, biernym, niemym, nieobecnym, bezmyślnym świadkiem, bo nie ma nic co można byłoby uchwycić jako świadek. W umyśle znajdującym się w Śunjacie świat zewnętrzny odbierany zmysłami odbija się jak w lustrze. Odbity obraz rzeczywistości zewnętrznej pozbawiony jest formy - znaczeń, rozróżniania, osądzania. Jest tylko odfiltrowanym, oczyszczonym z własności, odbiciem. Oprócz tego odbicia nie można znaleźć nic więcej. W umyśle, w którym nie ma wewnętrznego Ja istnieje tylko wypełniający go świat zewnętrzny. Kim jestem, gdy nie ma świadomego wewnętrznego Ja? Jestem wszystkim tym co widoczne jest na zewnątrz. Kim jestem? Światem zewnętrznym. (2022)
shunyata
Czy rzeczywiście we Wszechświecie nie ma nic stałego, wszystko ulega zmianom?
Symultaniczne przedstawienie ponawianych prób poznania prawdziwej natury rzeczy. Skórzana, brązowa torba w rzeczywistości Śunjaty nie jest torbą, nie jest skórzana i nie jest brązowa - jest rzeczą widzianą bez formy (bez własności i bez czasu). Poznawanie natury bytu w kolejnych doświadczeniach Śunjaty. Za każdym razem rzecz pozbawiona formy przejawia się w taki sam sposób - natura skórzanej, brązowej torby - natura rzeczy bez formy - w każdym doświadczeniu Śunjaty jest taka sama. Jest niezmienna. (2022)
siunjata
Pojęcie bytu w Śunjacie. Pojęcie bytu w filozofii europejskiej nie wykracza poza poznanie rozumowe, nie wykracza poza rzeczywistość konwencjonalną. Jak w takim razie określić byt w rzeczywistości Śunjaty, który też jest rodzajem istnienia? Ponieważ byt jest zawsze związany z pojęciami – "On istnieje", "Oni istnieją" - nigdy nie wykracza poza rzeczywistość konwencjonalną. W Śunjacie pojęcia nie są obecne, nie oznacza to jednak, że nie jest obserwowane w niej istnienie. "On" i "Oni" są widoczni w Śunjacie. Skoro są widoczni, nie mogą być niebytem. Jest to istnienie bez formy. Jest to byt oczyszczony - pozbawiony pojęć (pozbawiony formy). Rzecz, która w rzeczywistości konwencjonalnej "istnieje jako przedmiot z własnościami" w Śunjacie "widoczna jest bez własności". "Widoczne bez własności" jako naoczność jest osobliwością, nie posiadającą żadnego odpowiednika w rzeczywistości konwencjonalnej. Sądem egzystencjalnym jest tu sam proces widzenia - lustrzane odbicie świata zewnętrznego w umyśle. Sąd egzystencjalny przybierający postać "widoczność rzeczy - przedmiotu bez własności" jest wystarczającym potwierdzeniem realnego istnienia rzeczy. Potwierdzeniem realnego istnienia jest sam fakt obecności w polu widzenia. (Buddyści "istnienie" przypisują tylko przedmiotom w rzeczywistości konwencjonalnej, natomiast w Śunjacie określają je jako "już nie byt" ale i "jeszcze nie nicość".) Tłumaczenie słowa "Śunjata" - pozbawiony. Przejawianie się natury Śunjaty zaznaczone zostało kolorem niebieskim. (2022)
shunyata
Dualizmy. Przywołanie miłości stwarza nienawiść, przywołanie łagodności stwarza okrucieństwo, przywołanie obecności stwarza niebyt. W rzeczywistości Śunjaty formy przedmiotów nie istnieją. Jeśli nie są uświadamiane własności przedmiotów, nie są także obecne dualizmy. Jeśli nie istnieje własność "wysokie" drzewo, nie istnieje także dualizm "wysokie-niskie". Nie istnieją także dualizmy niematerialne takie jak "dobro-zło" czy "miłość-nienawiść". Brak dualizmów jest jedną z cech Śunjaty. (2022)
sunjata
"Krystaliczna czystość" jako deszcz. Aby odróżnić ją od rzeczywistości konwencjonalnej, rzeczywistość Śunjaty zaznaczona została kolorem niebieskim. Własność charakteryzująca rzeczywistość Śunjaty - "krystaliczna czystość" jest cechą naoczną. Jest jednym z elementów potwierdzającym wejście w Śunjatę i unaoczniającym przebywanie w Pustce. Własność "krystaliczna czystość" jest trudna do opisu, z powodu braku analogicznej lub choćby podobnej własności w rzeczywistości konwencjonalnej (doświadczanej powszechnie), nie istnieje zasób pojęciowy, który by to umożliwiał. Pewnym przybliżeniem może być, nie do końca trafne, porównanie do ostrego widzenia w okularach korekcyjnych. W rzeczywistości Śunjaty zmiana ta jednak nie polega na wyostrzeniu obrazu w polu widzenia, lecz na oczyszczeniu rzeczy i przestrzeni z zaciemniającej "substancji". Jest to usunięcie przesłaniającego filtra składającego się z elementów wpływających na ostateczną mentalną reprezentację rzeczywistości konwencjonalnej. Nie zdajemy sobie sprawy z tego jak bardzo byty niematerialne (np. własności, pojęcia) wpływają na obraz widocznej rzeczywistości. Byty te znacząco go zmieniają. Umysł świadomy zajęty własnościami, pojęciami, osądem, analizą, naznacza widzianą rzeczywistość swoją aktywnością, nadając jej specyficzną esencję. Na co dzień nie mamy świadomości, że cały czas postrzegamy tę esencję. Jest ona immanentnym składnikiem rzeczywistości konwencjonalnej (doświadczanej powszechnie). Konsystencja ta sprawia, że rzeczywistość którą widzimy jako normalną, tak naprawdę jest zniekształcona, często nieczytelna, przysłonięta, rozproszona, rozedrgana, niekompletna. Ogólnie - zabrudzona. To "zabrudzenie" jest mentalną reprezentacją zaciemniających obraz: zjawisk, własności i pojęć. Usunięcie tych zniekształceń i zabrudzeń, tak jak to ma miejsce w Śunjacie, jest podstawą pojawienia się własności "krystaliczna czystość". Jest to własność widoczna. Posiada swoją silnie zaznaczoną esencjonalność. Stanowi jeden z ważniejszych wyróżników rzeczywistości Śunjaty. Jednak nie jest to czystość rozumiana jako przejrzystość stanów psychicznych. Nie jest to czystość rozumiana jako brak fizycznych zakłóceń obrazu. Opisując ją pojęciami dostępnymi w rzeczywistości konwencjonalnej - jest to klarowność, jednoznaczność i wyrazistość. Własność "krystaliczna czystość" jest jednym z elementów tworzących specyficzną, wyraźnie widoczną esencjonalność rzeczywistości Śunjaty. (2022)
shunyata
Wieczność jako pomarańczowy deszcz. Własność charakteryzująca rzeczywistość Śunjaty - "wieczność". W rzeczywistości konwencjonalnej umysł nigdy nie ma dostępu do doświadczania wieczności. Wieczność jest wówczas mało sprecyzowanym pojęciem kojarzonym z nieskończonością. Desygnatem wieczności jest nigdy nie kończące się istnienie. Pojmowanie wieczności ostatecznie weryfikuje doświadczanie Śunjaty. W Śunjacie jest nią chwila obecna. To wciąż trwające "teraz". To niekończący się proces dostępności "teraz" - bez obecności domyślnej antycypacji "potem", bez domyślnej obecności "przedtem". Wieczność nie jest jednak pojęciem. Jest własnością naoczną, bytem postrzeganym wizualnie. Jest ściśle związana z bezczasowością i przez tę bezczasowość wykreowana. Brak czasu zniekształcającego obraz rzeczywistości odsłania jedną ze specyficznych konsystencji rzeczywistości Śunjaty - wieczność. Wieczność widoczna jest jako klarowna i mocno zaznaczona. Wyraźnie narzuca swój charakter i kształtuje widoczną rzeczywistość. Nadaje jej esencję niewzruszonego trwania w tu i teraz. Przenika wszystkie rzeczy. Rzeczy w najprostszej formie istnienia widoczne są właśnie w wieczności. Realność widzenia wieczności w rzeczywistości Śunjaty jest pełna. Realność ta (niekończącego się "teraz"), jest na takim samym poziomie intensywności i nasycenia jak realność istnienia przedmiotów w rzeczywistości konwencjonalnej (powszechnie doświadczanej). Widzenie wieczności jest immanentną, pozbawioną mistycznych odniesień, cechą rzeczywistości Śunjaty. Nie ma Śunjaty bez widzenia wieczności. (2022)
shunyata
Samochód jako pojęcie na tle rzeczywistości konwencjonalnej. Z perspektywy rzeczywistości konwencjonalnej Śunjata jest obecna, ale niewidoczna. Dla większej czytelności przekazu zaznaczona została kolorem niebieskim. (2022)
shunyata
Cohsai pustelnik, pełen wdzięczności, pokornie czeka w kolejce. Czekolada w Śunjacie nie istnieje jako czekolada. Chociaż fizycznie jest obecna, gdyż widoczna jest rzecz o konsystencji czekolady. Substancja ta nie ma smaku czekoladowego, ale nie smakuje jak ogórek, po prostu smakuje. Podobnie jak nie ma czekoladowego zapachu, ale nie pachnie jak perfumy, tylko po prostu pachnie. (2022)
shunyata
Pies-nie-pies z żółtym-nie-żółtym ogonem-nie-ogonem. W rzeczywistości Śunjaty pies nie posiada tułowia, głowy, łap i ogona lecz jest jedną całością - psem-nie-psem tworzącym jedność ze światem zewnętrznym. Sąd egzystencjalny w rzeczywistości konwencjonalnej składa się z części racjonalnej i emocjonalnej. Część racjonalna jest przywołaniem pojęć. Twierdzenie typu „drzewo istnieje” jest twierdzeniem wtórnym w stosunku do aktu poznania z powodu użycia dwóch pojęć - „drzewo” oraz „istnieje”. W samym akcie poznawczym sądu egzystencjalnego, oprócz przywołania znanych umysłowi wcześniej pojęć, istnieje również komponenta emocjonalna. Czasownik „istnieje” wywołuje impuls, emocję powiązaną z afirmacją. Naturą sądu egzystencjalnego jest afirmująca emocja wywołana poprzez przywołanie pojęć. Pozbawiony emocji sąd egzystencjalny oparty jedynie na twierdzeniu „drzewo istnieje” byłby jedynie refleksją. Dopiero emocja afirmacji jest sygnałem potwierdzenia istnienia. Jednak zarówno refleksja jak i afirmacja są wtórne w procesie poznania bytu gdyż bazują na utrwalonych już wcześniej pojęciach. Sąd egzystencjalny w rzeczywistości konwencjonalnej jest sądem dotyczącym właściwości. Jest potwierdzeniem istnienia związku pojęciowo-emocjonalnego, a nie potwierdzeniem istnienia realnego bytu. Potwierdzeniem istnienia realnego bytu jest akt czystego widzenia tegoż bytu, bez komponenty pojęciowej i emocjonalnej. W rzeczywistości Śunjaty nie ma potrzeby incydentalnego wydawania sądów egzystencjalnych, gdyż istnienie w swojej czystej postaci jest cały czas potwierdzane poprzez permanentną dostępność. W rzeczywistości Śunjaty nie istnieją właściwości przedmiotów absorbujące umysł i zasłaniające realnie istniejący byt. Przy braku widoczności właściwości przedmiotów unaoczniony jest jedynie ich czysty byt. W rzeczywistości konwencjonalnej sąd egzystencjalny jest fałszywym sądem dotyczącym istnienia. Byt rzeczy realnie istniejących możliwy jest do zobaczenia dopiero w rzeczywistości Śunjaty. (2022)
shunyata
Rzecz, która jednocześnie jest i nie jest psem. W rzeczywistości Śunjaty pies nie jest psem. W Śunjacie pies nie jest widoczny. Za to widoczna jest rzecz-nie-pies. Istnienie rzeczy-nie-psa zawiera się w istnieniu wszystkich innych rzeczy, a wszystkie inne rzeczy zawierają się w istnieniu rzeczy-nie-psa. Rzecz-nie-pies jest w miliardach, eonach innych rzeczy, a cały Wszechświat mieści się w rzeczy, która jednocześnie jest i nie jest psem. (2022)
shunyata
Fragment doniesień medialnych z perspektywy Śunjaty. Zbigniew S. w trakcie rodzinnej kłótni nie traci panowania nad sobą i nie uderza Małgorzaty S. gdyż w Śunjacie nie ma czegoś takiego jak panowanie nad sobą, a uderzenie nie jest uderzeniem. Z tego samego powodu Małgorzata S. nie wpada w depresję, gdyż w Śunjacie depresja nie istnieje. W akcie desperacji nie zabija trójki swoich dzieci Antosia, Mateuszka i Oliwii, gdyż w Śunjacie nie istnieją imiona. W Śunjacie nie ma dzieci i nie istnieje coś takiego jak zabijanie. Nie podpala domu i nie popełnia samobójstwa, gdyż w Śunjacie nie ma ognia, a samobójstwo nie istnieje. (2022)
Shunyata
Wnętrze z pomarańczowym psem - przykład transferu obrazu rzeczywistości konwencjonalnej do rzeczywistości Śunjaty. Patrząc na obraz należy założyć, że drewniany stół na pierwszym planie nie jest stołem i nie jest drewniany. Fioletowy obrus, który leży na stole nie jest obrusem i nie ma możliwości aby miał kolor fioletowy. Lampa stojąca na stole nie jest lampą. Podobnie obraz wiszący na ścianie nie przedstawia malowniczych gór, gdyż nie jest obrazem i nie ma na nim gór. Przy stole nie stoi pies z pomarańczową sierścią, gdyż narysowany pies nie jest psem, jego sierść nie jest pomarańczowa i nie jest narysowany. Przy zastosowaniu powyższych założeń obraz będzie widziany w taki sam sposób w obydwu rzeczywistościach. (2022)